De pizza met de saus uit de Napolitaanse bordelen

Dit is het verhaal van een Napolitaanse prostituee, Rita.

Napels. De jaren 1950. Een stad die het leven uitschreeuwt met de elegantie van een kapotte kolenkachel. In de steegjes hangt de was tussen vervallen gebouwen, spuwen scooters rook en brullen verkopers alsof dat hun tomaten minder rijp zou maken.

En dan zijn er de quartieri spagnoli, waar de moraal nog sneller verdwaalt dan toeristen op een regenachtige avond.

Aan het einde van een van die steegjes, achter een krakende deur geschilderd in een rood dat de oorlog had meegemaakt (en de rest), werkte Rita. Een vrouw zoals Napels: flamboyant, uitgeput, brutaal. Haar beroep? Laten we zeggen dat Rita haar nachten niet doorbracht met het opzeggen van de catechismus.

Zij ontving mannen. Veel mannen. En die heren hadden na hun betaalde acrobatiek… honger als wolven.

Rita merkte het op en dacht er nuchter over na: hoe kon zij haar klanten nog wat meer geld afhandig maken? Rita was niet gek. Dus begon zij pasta te koken en een stukje ui te bakken, als er een was, om die kampioenen van de bedgymnastiek nog enkele lires extra te ontfutselen.

Maar op een avond was er haast niets meer in haar kast. Geen vlees. Geen basilicum voor een mooie afwerking. Alleen twee tomaten gewassen met hoop en een ui die betere dagen had gekend.

Zij bijt op haar tanden. Zij is misschien een puttana, maar zij heeft een reputatie hoog te houden.

Dus rent zij naar de haven van Napels. Zij onderhandelt met de vissers (al schreeuwend, want dit is Napels). Ze gaat terug met enkele gezouten ansjovissen, kappertjes en een handvol olijven.

Ze gooit alles in een pan. De salsa alla Puttanesca was geboren…

Puttanesca = ‘op de manier van de hoeren’

De volgende dag praat de hele buurt erover. “Ga naar Rita, de puttana die kookt!"

Bij La Corte Segreta neemt de Pizza Puttanesca di Napoli het echte DNA van het gerecht over

Eén hap en u vindt Napels terug: mooi, luidruchtig en verdomd levendig.

Ga naar de pizzakaart HIER