Sambuca: anijs, zoetheid en Italiaanse gewoonten
Wit of zwart, puur of met koffie: enkele aanknopingspunten om deze familie van likeuren te begrijpen.
Groene anijs, Pimpinella anisum, in de negentiende-eeuwse atlas van Köhler. De prent toont de plant en de kleine aromatische vruchten die bij anijslikeuren horen.
Franz Eugen Köhler · Bron van de afbeelding · Publiek domein
Een herkenbare geur
Sambuca hoort bij de Italiaanse traditie van anijslikeuren. Een duidelijke, volle en aanhoudende anijsgeur gaat samen met een zoete smaak. Een kleurloze en een donkere fles kunnen dat vertrekpunt delen en toch anders aanvoelen in de mond. De kleur alleen vertelt dus niet hoe een bepaalde sambuca zal smaken.
Eén familie, twee uitdrukkingen
Voor Sambuca d’Amante noemt Francoli groene anijs, steranijs, vlierbloesem en korianderzaad. Een distillaat van een infusie wordt aangevuld met water, suiker en alcohol. Bij 40% vol. heeft deze sambuca een dichte textuur en intense anijs. Opal Nera, eveneens 40%, opent een ander geur- en smaakbeeld: vlier, citrus en specerijen, met een paarszwarte glans.
Wat u in de mond ervaart
Zoetheid omhult de eerste slok. Daarna vult anijs de mond en blijft die lang aanwezig in de afdronk. Aromatische frisheid kan tegelijk met alcoholwarmte worden ervaren. Bij het kiezen helpt het om te bedenken of u vooral heldere anijs wilt of liever een meer gelaagde uitdrukking. Dat zegt vaak meer dan enkel wit of zwart.
Koffie laat een ander contrast zien
Sambuca kan puur, met ijs of in koffie worden gedronken. Bij con la mosca gaan enkele gebrande koffiebonen in het glas. Hun bitterheid en beet contrasteren met de zoete likeur. Dat kleine gebaar heeft een eigen verhaal.
Bronnen en meer informatie
Verder ontdekken
Sambuca d’Amante: anijs en Italiaanse gewoonten →
Opal Nera: anijs, vlier en een donkere glans →
Sambuca con la mosca: één boon, twee gewaarwordingen →
Francoli: een familie van distilleerders →
